U nas swobodna wymiana myśli i poglądów
Nacisnij Prosze
18 PaL 2017 - 07:33
Strona Główna :: Forum NPH :: Poczta przez www :: Download :: Linki :: FAQ 
Szukaj   
Główne Menu
· Strona główna

Moduły
· Top lista
· Ciekawe strony
· Poleć nas
· Uwagi o stronie
· Kalendarz

Frekwencja
Obecnie jest 100 gosci i 0 uzytkowników online

Witam Nieznajomy, zostań użytkownikiem już dziś.


Login
 Użytkownik
 Hasło
 Zapamietaj mnie


Nie masz jeszcze konta? Możesz je założyć. Jako zarejestrowany użytkownik będziesz miał dodatkowe przywileje jak np. konfigurowanie wyglądu strony, wysyłanie komentarzy z twoim imieniem i wiele innych.

Problemy z logowaniem?

 www.hajnowka.com.pl - Mecenas Kultury woj. Podlaskiego

Polecane strony
· Jerozolima
· Cerkiew - lokalna strona
· Regaty na zalewie Siemianówka
· Puszcza Białowieska i okolice

Bramki SMS
· Era
· Orange
· Plus
· Miasto Plusa

Rozklady PKP i PKS
· Rozkład jazdy PKS
· Rozkład jazdy PKP

Slowniki
Słownik Polsko - Białoruski

Lekarz internetowy
· Informacje medyczne
· Forum o służbie zdrowia

Ludzie związani z Hajnówką
· Piotr Gagan
· Aleksander Prokopiuk
· Andrzej Wilczyński

Współpracujemy z
Towarzystwo
Ochrony
Krajobrazu
Towarzystwo Ochrony Krajobrazu

Archiwum
· Poprzednia wersja strony
· Trochę nauki
· Poezja
· Grupa teatralna

Napisz do nas

redakcja@hajnowka.com.pl


"Opracowała: Ewa Katarzyna Gałaszewicz

Claude'a Debussy a sztuka polska.

Przełom XIX i XX wieku przynosi ogromne zmiany w muzyce. Pojawia się postać Claude'a Debussy, który w swojej twórczości odchodzi od wyrażania patetycznych przeżyć, emocji, odrzuca obowiązujące do tej pory ideały estetyczne, a wprowadza w zamian naturalność i prostotę. Nowy styl tworzony przez Debussy'ego przez analogię do równie przełomowego w tym okresie malarstwa nazwano impresjonizmem. Jakkolwiek sztuki o tak różnych środkach wyrazu trudno porównywać przez analogię, o tyle język muzyczny Debussy'ego, nowatorska technika organizacji materii dźwiękowej pozwala na dokonanie tego w tym określonym przypadku.
        W tylu muzycznym Debussy'ego głównym elementem staje się brzmienie. Wyrazistość linii melodycznej, niegdyś tak ważna, schodzi na plan dalszy, często rozpływa się wśród brzmień, przestaje być postrzegana.
Ogromnej rewolucji dokonał Debussy w harmonii. Jakkolwiek romantyzm wprowadził daleko posunięty chromatyzm, modulację, trzymał się jednak tonalnych łańcuchów między akordami zmierzając do ich tonicznego rozładowania. U Debussy'ego dysonans traci rolę napięcia, potraktowany jest jako współbrzmienie o określonym kolorycie i takie jest jego zadanie. Stosowanie szeregu współbrzmień następujących po sobie nie wiążę się z określoną zasadą prowadzenia harmonii, jedynym kryterium ich doboru jest uzyskanie określonego smaku brzmienia, określonego kolorytu utworu (podobnie jak barwa w technice dywizjonizmu). Operowanie pentatoniką i skalą całotonową dało nowe możliwości, gdyż pozbawione są one wewnętrznych napięć charakterystycznych dla skal dur i moll.
Dla oznaczenia kolorystyki utworu prócz harmoniki Debussy różnicuje dźwięk fortepianu wykorzystując różnicę poszczególnych rejestrów klawiatury, dynamikę i bogactwo figur pianistycznych (Preludia, Etiudy "Obrazy", "Wyspa radosna", Suita bergamasque).
W muzyce orkiestrowej Debussy okazał się mistrzem kolorystyki instrumentalnej, różnicując i dobierając barwy poszczególnych instrumentów dla wydobycia jak najsubtelniejszych niuansów brzmieniowych ("Nokturny", 3 szkice symfoniczne "Morze", poemat taneczny "Gry", preludium symfoniczne "Popołudnie fauna").
Jakkolwiek muzyce Debussy'ego nie można odmówić malarskości w kreśleniu impresjonistycznych obrazów dźwiękowych, to należy zaznaczyć, że nie jest to muzyka pozbawiona głębokich wartości emocjonalnych, a budowanie nastroju jest dla Debussy'ego równie ważne, co tworzenie kolorytu dzieła. Bezsprzecznie ta strona jego twórczości jak również upodobanie z jakim oddawał się wierszom Mallarmego i Verlaine'a skłoniły historyków do przypisania Debussy'ego symbolizmowi.1 Wrażliwość na brzmienie słowa mówionego, jego relacje z muzyką były zapewne decydujące w wyborze powyższych poetów. "Muzyczność" tych wierszy, szereg niedomówień sprawiły, że sięgał po nie najchętniej, by wypełnić muzyką sens niewypowiedziany przez poetę. Debussy często wyrażał opinię, że "muzyka zaczyna się tam, gdzie słowo jest bezsilne"2. Zauważywszy, że wiersze Mallarme są nazbyt muzyczne by mogły posłużyć za tekst do tworzonej przez niego muzyki, a sam poeta dąży do zniesienia podziału między poezją a muzyką, oddaje się poezji tego drugiego i jest przekonany o trafności swego wyboru3.
        Innym kompozytorem tego okresu sięgającym też do poezji tych samych poetów jako źródła inspiracji muzycznej był M. Ravel. Jakkolwiek poddaje się w wątpliwość sens określania go mianem impresjonisty ze względu na zbyt szeroką i mocno zarysowaną linię melodyczną oraz ścisłe trzymanie się formy utworu, z drugiej jednak strony potwierdza się słuszność tego dokonania biorąc pod uwagę "sensualistyczną wrażliwość na brzmienie, skłonność do miękkiej, subtelnej (...) harmoniki i kolorystyki".4 Porównując twórczość Debussy'ego jak i Ravela daje się zauważyć, że styl muzyki Ravela określa większa powściągliwość uczuciowa, jest mniej poetycki i barwny, a zaznacza się waga jaką kompozytor przykładał do budowania linii i formy utworu.
Jakkolwiek dzieła Debussy'ego jak i Ravela można szeroko analizować i omawiać to jednak nie przynależność do określonego kierunku jest tu najważniejsza, ale nowatorstwo ich muzyki i utworzenie specyficznego pomostu między romantyzmem a muzyką późniejszych twórców XX wieku.
        Pierwsza wzmianka o impresjonizmie pojawiła się w polskiej prasie w 1883 roku z okazji śmierci Maneta i w zwięzły sposób określała jego malarstwo. W okresie tym bezsprzecznie króluje na ziemiach polskich naturalistyczne malarstwo Aleksandra Gierymskiego operującego zarówno "swobodną plamą, jak i miękką atmosferą powietrznego zamglenia"5 z uwzględnieniem zmian w kolorze lokalnym, przy silnym nasłonecznieniu. Na tym gruncie wzrastają dwaj młodzi malarze Władysław Podkowiński i Józef Pankiewicz. Wystawa EKSPO w Paryżu w 1889 roku pozwala im na wyjazd wraz z Józefem Chełmońskim do Francji i udział w wystawie (niebywały sukces polskiego malarstwa). Zafascynowany nowatorstwem malarzy francuskich, Pankiewicz już w Paryżu maluje kilka płócien w duchu nowego kierunku. Podobną grupę obrazów realizuje też Podkowiński. Po powrocie z Paryża organizują wystawę w Hotelu Europejskim.
Rok 1890, to konkretna data pierwszego wystąpienia impresjonizmu w kulturze polskiej. Prócz Podkowińskiego i Pankiewicza czasowo zafascynowany impresjonizmem jest Leon Wyczółkowski. On także tworzy wystawę w Salonie Krywulta wystawiając impresjonistyczne płótna. Ponadto późna próżność Aleksandra Gierymskiego (po 1890 roku) pozwala dołączyć go i określić mianem impresjonisty polskiego.
        Muzykę tego okresu tworzy Karol Szymanowski. Twórca o stylu bardzo indywidualnym, noszącym znamiona zarówno neoromantyzmu, impresjonizmu jak i ekspresjonizmu muzycznego.
Wpływ stylu Debussy'ego zaznaczył się przede wszystkim podczas doboru materiału dźwiękowego, w harmonice pozbawionej obciążeń tonalnych, jak i wyszukanym brzmieniu instrumentów. Indywidualny sposób wykorzystania barwy skrzypiec, ornamentyki i możliwości wirtuozowskich tego instrumentu przyczyniły się do wyodrębnienia indywidualnego stylu skrzypcowego w muzyce Szymanowskiego ("Mity", I Koncert skrzypcowy).
Idąc dalej w pomysłach twórczych jako pierwszy wykorzystuje politonalność (I kwartet smyczkowy). Daje to nieoczekiwane efekty zarówno barwy jak i współbrzmień. W swoim ostatnim okresie twórczości, fascynacji folklorem Podhala, określanym jako "narodowy", Szymanowski olśniewa przepychem i bogactwem barw.
Wykorzystuje doświadczenia impresjonistów, by wraz z głębokim liryzmem, mocno akcentowaną rytmiką i harmoniką o ostrym, surowym brzmieniu stworzyć własny, indywidualny styl, wartościowy nie tylko dla Polaków, lecz również dla całej muzyki europejskiej.

Ewa Katarzyna Gałaszewicz

1 Jarociński St.; Debussy a impresjonizm i symbolizm, Wydawnictwo PWM
2 Tamże s. 120
3
Tamże s. 123-124
4
Zieliński T.; Style, kierunki i twórcy muzyki XX wieku, COK, Warszawa 1973, s. 22
5
Kepiński Z.; Impresjonizm, Wyd. Art. i Film., Warszawa 1976, s. 338

PostNuke :: Wsparcie PostNuke :: Programiści 

Użytkownicy portalu nie mogą wykorzystywać tekstów do celów komercyjnych bez wiedzy i pozwolenia Redakcji www.hajnowka.com.pl. Kopiowanie, redagowanie i wykorzystywanie w innych celach publikowanych tu tekstów wymaga indywidualnej zgody Redakcji.

Kontakt do Redakcji  redakcja@hajnowka.com.pl

Prywatna strona prowadzona społecznie przez grono przyjaciół.
Kontakt: redakcja@hajnowka.com.pl



Fatal error: Call to a member function Execute() on a non-object in /includes/pnSession.php on line 401